خیلی بده وقتی ندونی اهل کجایی.

خیلی بده وقتی نتونی اون حرفی که ته دلت باد کرده و داره منفجر میشه حتی به صمیمی ترین دوستت بگی و ردش کنی.

خیلی بده که یک جا ته این دنیا اقتاده باشی و ندونی کی می تونی برگردی .

خیلی بده وقتی با دوستات باشی فکر کنی که یک پله با اونا فرق داری چون اونا چیزی رو دارن که تو دیگه نداری و فقط تو دلت آرزو کنی که یک ثانیه تو هم جای اونا می تونستی باشی و از زاویه دید اونها دنیا رو نگاه کنی.

خیلی بده که نمی تونی خوشحالیت رو با کسایی که از ته دل دوسشون داری به طور حضوری تقسیم کنی و همیشه باید یا عریف کنی یا عکس بفرستی.

خیلی بده که تا چند وقت دیگه که یکی از بهترین اتفاقاهای زندگیت قرار بیافته بری و اونجا تو اون جمع تنها باشی و نتونی هیچکی رو با خودت ببری.

خیلی بده شبایی که دلت تنگولیده به ساعت نگاه کنی و ببینی الان اونور دنیا ساعت نصفه شبه و نمی تونی بزنگولی.