نمی دونم از دست دادن چرا انقدر سخته. مهم نیست که چیه. هر چیزی که از دست آدم میده به اندازه بزرگی که تو زندگیت برات داره غمناک و دردآور میشه. همه شاید به این باور رسیده باشند که تنها حسی که سازش پذیر نیست حس درده. این درد می تونه جنبه فیزیکی داشته باشه با جنبه روحی. هرکدومش باشه زیاد فرقی نمی کنه چون به سختی می تونی باهاش کنار بیای. تو این جور مواقع هم هیچکی نمی تونه حس کنه یا لمس کنه که چقدر داری درد می کشی تا وقتی که خودشون این درد رو تجربه نکرده باشن. البته منکرش نمی شم که می فهمن که درد داره  و داره زجر می کشه. یک جورایی مثل یک غدای خوشمزه یا بدمزه می مونه که تو کتاب یا جلوی یکی دیگه می بینی . از قیافه اش یک جورایی خوشمزگی یا بدمزه گی می باره و دلت می خوادش. کاشکی می شد می تونستم اینو به بقیه بفهمونم.