بعضی وقتا وقتی می بینم که اوضاع به وفق مرادم نیست و هیجکی رو هم جز خودم ندارم که غر بزنم و انقدر هم به خودم غر زدم دلم به حال خودم  می سوزه تصمیم می گیرم که اصلا روزه سکوت بگیرم. یعنی حرف نزنم . ولی بدبختی نمیشه. سرکارم باید حرف بزنم. خونه که میام باید یک جورایی حرف بزنم. چون وقتی تلفن زنگ میزنه نمیدونم کیه برا همین باید بردارم و حرف بزنم. پس عملا امکان پذیر نیس.

دیشب خونه یکی از دوستام دعوت بودم و اونجا بحث این افتاد که آدم بهتره خودش بچه دار شه یا بچه قبول کنه؟ خلاصه هرکی یک نظر می داد.نظر من این بود که یکی بیاره یکی قبول کنه. ولی نظر یکی دیگه از دوستام این بود که آدم بهتره فقط بچه قبول کنه. از همون اولش هم بهش بگه که من مامان تو نیستم ولی در حال حاظر می تونم مثل مادر برات باشم. نظرش این بود که اگه من هم یک بچه بیارم و من یک روزی بمیرم یک بچه به بچه های بی مادر اضافه میشه. اینجوری اگه من بچه بیارم هم نیاز اونو برای مادر داشتن برآورده کردم هم نیاز خودم رو برای مادر بودن. شب که اومدم خونه خیلی روش فکر کردم دیدم واقعا راست میگه.

دیروز همینجوری که داشتم از این وبلاگ به اون یکی میرفتم شانسی به یک وبلاگ خوردم که برای یک دختری بود که تو همین مراکزی که برای نگهداری بچه های بی سرپرست بود رسیدم. توش خوندم که نوشته بود که اگه بچه ای مریضی داشته باشه اسمش از لیست بچه هایی که می تونن به فرزند خوندگی قبول شن حذف میشه.

تو دلم گفتم این بیچاره که یکبار پس گردنش زده شده و بی پدر مادر شده. یکی هم قبلش یا بعدش بهش روزگار ضربه زده و مریض هم شده. حالا یک بنده خدایی با علم به اینکه میدونه بچه مریضه هم نمی نوته بچه رو به فرزند حوندگی قبول کنم. هرچی فکر کردم نتونستم یک دلیل منطقی پیدا کنم.

من اگه یک روزی یک کاره مملکت شم به یک تحقیق میزارم که هرکی هر قانونی که به نظرش دست و پاگیره با دلیل به من بگه که جرا باید حذف شه و اونو با یک سرس از دست اندرکارای اون به نقد و بررسی میزارم. من ا زدست این قوانینی که یک طرفه یکی به قاضی رفته و قاضی یک طرفه حکم صادر کرده متنفرم.