نمی دونم چرا بعضی از ماها فقط دوست داریم نقد کنیم و عادت داریم حرفا رو نصفه نیمه می شنویم و سریع قضاوت می کنیم. من تو یکی از مطالبم با عنوان "سایه" یک مطلبی رو از قول یک دوست نوشتم و توش نوشتم که نمی دونم درسته یا نه و تجویز نمی کنم. ولی یکی که خودش رو همکار سابق من معرفی کرده به خودش زحمت نداده که همه مطلب رو کامل بخونه و فقط سرسری یک نگاهی کرده و به من کلی نقد کرده. اگر خواستید بدونید که جریان کامل چیه تو پست قبلی هست.

تو کاری که من قبلا داشتم رئیسم بهم همیشه می گفت که سعی کن که خواننده و شنونده خوبی باشی. چون  اگه غلط بشنوی یا غلط بخونی تو دردسر می افتی. چون من خیلی وقتا هل بودم و مطلب رو نصفه نیمه می خوندم. به نطر من اگه کسی بخواد یک نفر رو نقد کنه باید یک مطلب رو جند بار بخونه چون مفهوم خیلی از جملات بین خطوط هست نه تو خود خطوط. من اصلا ناراحت نشدم که چرا نقد شدم فقط از این دلم گرفت چرا بدون اینکه تا ته مطلب رو بخونه برای من حکم صادر کرد.

امروز که داشتم میرفتم بیرون یک پسره رو دیدم که شلوارش نصفه باسن مبارک بود. واقعا در شرف افتادن بود. من همینطور که پشت سرش راه میرفتم هر لحظه فکر میکردم الانه که بیافته. البته نیافتاد ولی واقعا فکر کنم به یک تار بند بود. وفقعا نمی دونم این دیگه چه مدلشه که شلوارشون رو نصفه باسن مبارکشون می بندن طوری که نصف لباس زیرشون هم معلوم باشه.به نظر من که اصلا قشنگ نیست. بعضی وقتا چون شلواره سنگینه لباس زیره هم تا حدی پایین کشیده می شه. اینجا که کسی عین خیالش نیست و کسی نگاه نمی کنه که طرف چه طوری لباش پوشیده. البته مال بعضی ها واقعا مضجکه. مثلا چند شب پیش که داشتم میاومدم خونه منتظر دوستم وایستاده بودم. انقدر پسره مضحک شده بود که یک پسره دیگه که با دوستش اونجا منتظر بود هردوشون بهش می خندیدن. وقتی دوستم اومد  دنبالم بهش گفتم انقدر دلم میخواد شلوار پسره رو بکشم پایین. همینجور که داشت با تعجب به من نگاه میکرد. گفتم راست میگم دیگه. اینکه خودش انقدر پایین کشیده بزار منم کمکش کنم و راحتش کنم. خلاصه اینکه من که نفهمیدم چه حکمتی تو این کار هست

تو دلم اون موقع فکر کردم کاشکی منم یک کتاب امکانات داشتم بعد شاید چیزایی رو که من هم دوست داشتم حداقل یکسریش واقعیات می شد. حالا چون من قانعم به یک چندتاش قانعم.

واقعا بعضی وقتا اانقدر به خودم و خود خدا غر می زنم که خودم خسته می شم و البته باز جای شکرش باقیه که به بقیه غر نمی زنم وگرنه آدم خیلی غیر قابل تحملی می شدم. نمی شاید این جا با قطب شمال یا جنوب اشتباه شده و شب من حالا حالاها تمومی نداره. از شانس من هر دری رو که میخوام باز کنم یا قفله یا اینکه انقدر زنگ زده است که دستگیره اش نمی چرخه. بعضی وقتها که کلیدم به در می خوره و فکر می کنم که داره باز می شه می بینم که وسطاش گیر می کنه. بعضی وقتا ذوق می کنم و می گم آخ جون بالاخره تونستم یک درو باز کنم و از این جا برم بیرون ولی هنوز باز نکرده می بینم که پشت سرش یک در محکمتر هست